Schakel Tihange symbolisch UIT.
31 maart t/m 30 september '17

Schakel Tihange symbolisch UIT. Burgemeester Krewinkel ging U voor!
• meer info



Ausstellung Foto Files
23 september t/m 13 oktober '17
• meer info


>> agenda





BETEKENEN
iva gueorguieva
1.10.10 - 12.11.10

Opening vrijdag 8 oktober 19.00 uur

Zo heet de komende tentoonstelling van Iva Gueorguieva in kunstinitiatief kuS in Heerlen. De titel verwijst naar het werk van de kunstenaar waar ze - met kunst als middel - op zoek is naar het verkrijgen van waarheden en betekenis. Op beeldende wijze, geworteld in een grondige kennis van kunstgeschiedenis, probeert ze vorm te geven aan politieke en persoonlijke gebeurtenissen. Om zo een omgeving te scheppen waar intense en zinrijke visuele ervaringen met elkaar vervlochten kunnen zijn.

In kuS presenteert ze een grootschalige installatie van nieuwe en oudere tekeningen. Door het gebruik van verschillende overlappende beelden in combinatie met persoonlijke en kalligrafische tekens creëert ze een driedimensionale ruimte.  Ze tonen een verbinding van tegengestelden: abstractie en figuratie, in ongewone nieuwe combinaties. Door het combineren van recente en vroegere werken zoekt Gueorguivia naar betekenisvolle verbanden dwars door ruimte en tijd.

Geïnteresseerd in crossdisciplinaire samenwerking heeft ze kunstenaars uit de regio en de Randstad uitgenodigd. o.a. Aquil Copier, Martijn van Erp, Patricia Kaersenhout en Joanneke Meester. Zes dagen lang mogen ze in de vorm van een werk reageren op haar installatie. Ook bezoekers en bewoners van Parkstad mogen hun bijdrage leveren. Deze worden eveneens in de installatie verwerkt. De kunstenaar sluit daarmee aan bij de wens van kuS om het creatieve proces van de kunstenaar inzichtelijk te maken.

Zelf zegt ze over tekenen:
'Drawing, as I think of it, is a very intimate, very direct response, to a particular place--there's a history of people doing drawings while travelling--to a particular psychological state, as caricature to particular personalities and events, as a kind of automatic working through formal questions in the studio. There is a particular speed to drawing that has a distinct truth, which can be distinguished from whatever happens in more meditated compositions and more time-consuming technique.That's what makes drawing particularly elusive. It's position in the market and in art history are as a result shaky and changeable--its meaning is less determined, because its relation to events and change, perhaps, is less mediated... and this is very interesting.'

Iva Gueorguieva (Bulgarije, 1974) woont en werkt in Los Angeles. Ze ontving een Master of Fine Arts van de Tyler School of Art in Philadelphia. Haar schilderijen en tekeningen zijn wereldwijd geëxposeerd in Europa en de Verenigde Staten. Recente solo exposities zijn o.a. LUX Art Institute, Encinitas, CA; Angles gallery, Los Angeles; Stichting outLINE, Amsterdam, NL; Pomona Museum of Art, Claremont, CA; en 2x2 Projects, Amsterdam, NL. Belangrijke groepstentoonstellingen zijn o.a. the Pasadena Museum of Art, Pasadena, CA; Dunn en Brown Contemporary, Dallas,TX; American Embassy, Sofia, Bulgaria; Triple Candie, NY; en 2003 Louisiana Biennial bij de Contemporary Art Center, New Orleans, LA. Ze wordt vertegenwoordigd door Ameringer / McEnery / Yohe Gallery in New York en Angles Gallery in Los Angeles, Californië.  Ze heeft twee aankomende solo tentoonstellingen in April 2011 in New York bij Ameringer/McEnery/ Yohe en Bravin Lee Programs  

Deze tentoonstelling is mede tot stand gekomen dankzij Christine van den Bergh freelance curator en artistiek leider van stichting outLINE, Amsterdam. Rob Perree publicist en kunstrecensent van o.a. Kunstbeeld schreef een begeleidende tekst bij de tentoonstelling:



Recent werk van Iva Gueorguieva

OVER TOEVAL EN KWETSBAARHEID

door Rob Perrée

Een schilderij van Iva Gueorguieva is tegelijkertijd bijzonder én verwarrend.
Op het eerste gezicht lijk ik te kijken naar een enigszins chaotische, wervelende verzameling van afwisselende vormen. Beweeglijke abstractie of abstractie die zich wentelt in de tijd. Als ik beter kijk, blijken niet alleen die vormen veel minder formeel, de abstractie bevindt zich in het vaarwater van de figuratie. Het werk blijkt opgebouwd uit vele beeldelementen waarin zich ook lichamen, gebouwen, machines en dergelijke laten herkennen. Op die manier sluipt er een verhaal in het werk dat, gestimuleerd door narratieve titels als ‘Reclining Nude. Stabbed’, ‘Babble Fracture’, ‘Clinamen’, mijn fantasie op gang brengt. Zie ik wat ik zie? Waar verwijzen al die herkenbare elementen naar? Mag ik ze inhoudelijk met elkaar verbinden? In hoeverre zijn vorm en betekenis met elkaar verweven? Zijn de kleuren slechts kleuren of klopt het dat ze de stemming van ‘mijn’ verhaal beïnvloeden? Welke ontstaansgeschiedenis heeft een dergelijk schilderij?

De manier waarop de schilderijen en tekeningen van Iva Gueorguieva (geboren in Bulgarije, maar sinds 1990 wonend en werkend in de Los Angeles) tot stand komen verklaart waarom de kijker in stappen of in fases tot de kern ervan komt.
Ieder werk kent zijn eigen ontstaansgeschiedenis. Soms is een schilderij het resultaat van een externe gebeurtenis: een ‘gewone’ wandeling in de buurt van haar studio of vlakbij de tentoonstellingsplek waar ze aan het werk is of, emotioneler, iets wat haar of personen in haar omgeving is overkomen. Vaker lijkt een werk uit zichzelf te ontstaan. De kunstenaar zet een aantal vormen op het doek en die vormen lokken associaties uit. Die associaties bepalen de voortgang. Over ‘A Stage Above the Catacombs’ bijvoorbeeld zegt ze: “A shape asserted itself early on in my process, which strongly suggests the front of a boat.” Vervolgens ontstaat het idee van een overvloed aan water en van menselijke figuren die daar boven lijken te zweven. Als een soort geesten. Uiteindelijk blijkt het werk, mede door zijn kleur en door de ruimtewerking, gedachten op te roepen aan het beroemde ‘Guernica’ van Picasso. Dat was niet het streven toen ze eraan begon.
Materialen en kleuren lijken op dezelfde manier hun toepassing te vinden. Omdat Iva Gueorguieva zich daarin geen beperkingen op wil leggen, is het mogelijk dat er op de ondergrond stukjes stof, papier of andere ‘oneigenlijke’ materialen worden geplakt. Het is evenmin uitgesloten dat delen van een werk letterlijk naar voren worden gehaald. In dat geval is de scheidslijn tussen sculptuur en schilderij/tekening nauwelijks meer te trekken. Gedurende een lange periode zijn haar doeken horizontaal, maar op een gegeven moment stapt ze over naar langwerpige, verticale vormen. Die vormen maken het logisch dat menselijke figuren het onderwerp worden. Soms zelfs figuren met de omlijsting als sarcofaag of als doodskist. De vorm stuurt de inhoud.
Er is altijd een beginkleur gekoppeld aan een vorm, maar welke andere kleuren worden toegevoegd, wordt in hoge mate bepaald door het toeval, door de mogelijkheden en ideeën die zich opdringen tijdens het ontstaansproces. Dat maakt dat de kleuren zich op een natuurlijke wijze verbinden met en verhouden tot de vormen, abstract dan wel figuratief. Hoe vaag dat misschien ook klinkt, die werkwijze maakt dat een schilderij van Iva Gueorguieva altijd een bepaalde stemming of sfeer uitstraalt.

In haar tekeningen permitteert de kunstenaar zich zo mogelijk nog meer vrijheden. In feite zijn het werken op papier waarbij het tekenen en het schilderen in elkaar overgaan. De technieken vermengen zich. “Op papier’ klinkt zelfs te formeel, want de ondergrond waarop ze haar persoonlijke uitingen aanbrengt laat zich niet beperken tot de rechthoek van een vel papier. Wil ze over de rand, dan gaat ze over de rand en plakt er gewoon stukken papier aan vast. Daarmee geeft ze een extra dimensie aan de collagetechniek die ze ook bij haar schilderijen toepast. Meer dan bij haar schilderijen doet die collagetechniek hier denken aan een levendige variant op die van de Dadaïsten. Was bij hen nog sprake van een bedachte compositie, bij Gueorguieva lijkt het toeval volledig vrij spel te krijgen. Ik zeg ‘lijkt’, omdat al die vrijheid uiteindelijk, verrassend genoeg, toch een coherente compositie oplevert.
De meeste tekeningen zijn kleiner dan de schilderijen. Dat impliceert dat ze minder ‘verhaallijnen’ hebben. Zijn haar schilderijen een roman of tenminste een novelle, haar tekeningen zijn te vergelijken met een kort verhaal. Hoe vol de tekeningen ook zijn, soms vallen er gaten in – bij het grote drieluik zelfs letterlijk. De kijker heeft de kans die losse draadjes zelf op te pakken en naar bevinden met elkaar te verbinden, zoals de lezer bij een kort verhaal de aanzetten tot een verhaallijn, de typeringen en types een eigen invulling mag geven.  

De indruk zou kunnen ontstaan dat het werk van Iva Gueorguieva qua thematiek alle kanten op gaat. Dat is niet het geval. Het gaat vrijwel altijd over kwetsbaarheid, verschillende vormen van kwetsbaarheid. Mensen ten opzichte van elkaar, mensen in confrontatie met hun omgeving, gebouwen in hun strijd tegen de tijd, culturen in conflict met andere culturen etc. In de manier waarop ze die thematiek verbeeldt toont ze een grote diversiteit aan mogelijkheden.
Het mooie van met name haar tekeningen is, dat de kwetsbaarheid zich tevens vertaalt in het materiaal. Het drieluik dat ze in deze tentoonstelling laat zien is daarvan een veelzeggend voorbeeld. Als geheel is het een sterk, coherent beeld, maar het verknipte, neerhangende papier lijkt zich met moeite te kunnen vasthouden aan zijn ondergrond.

Voor de presentatie in Signe in Heerlen heeft de kunstenaar een oproep gedaan aan - om haar eigen woorden te gebruiken -, “local artists, visitors and art students to provide ample materials such as drawings, writings, etc., that reflect the character and politics of their day to day spaces.” Samen met die onbekende contribuanten wil ze ter plekke een installatie maken. “I’ve always wanted to do a collaboration along those lines, and this is just a nice chance to do it.” In feite gebruikt ze haar vertrouwde manier van werken om tot een nieuw soort werk te komen. Ze weet vooraf niet hoe al die vreemde elementen gaan samenkomen, hoe ze elkaar aanzetten tot een oorspronkelijke inhoud en een verrassende vorm, hoe ze onderweg gaan associëren met bepaalde thema’s, met bestaande vormen of symbolen, met voorbeelden uit de kunstgeschiedenis of met andere werken in haar eigen oeuvre.
Het is opnieuw het toeval dat ongetwijfeld tot een kwetsbaar resultaat zal leiden.

Amsterdam, september 2010.

         









> terug naar boven


Foto's opening


Foto's expositie


Foto's werk