Jodiumverstrekking bij kernramp Tihange
6 oktober t/m 1 januari '18

Nieuw kunstwerk op rotonde over maatregelen van de overheid
• meer info



Geen toekomstige activiteiten gevonden.

>> agenda





Coming Home for Christmas II
13-12-07 / 27-01-08

Deelnemers:
Jeroen Bisscheroux
Suzan Drummen
Lilian Eliëns
Erik Franssen
Joost van Haaften
Victor Bergen Henegouwen
Robert Lambermont
Nathalie Pijls
Berend Vonk
XY Dumb-office 2002 (Jean Pierre Zoetbrood)


Signe thuishaven voor uitgevlogen kunstenaars

Kunstencentrum Signe presenteert van donderdag 13 december 2007 tot en met zondag 27 januari 2008 voor de tweede keer de tentoonstelling 'Coming Home for Christmas'. Deze reprise is net als vorig jaar samengesteld uit werk van kunstenaars die in Heerlen en omstreken zijn geboren en/of getogen, maar inmiddels elders woonachtig of werkzaam zijn. Familieleden, oude vrienden en bekenden kunnen tijdens de feestdagen in kunstencentrum Signe komen kijken waar die uitgeweken kunstenaars zich nu mee bezig houden.

De tentoonstelling is geopend op donderdag van 19.00 - 22.00 uur en van vrijdag t/m zondag van 14.00 - 17.00 uur. Burgemeester van Heerlen, de heer Gresel, zal op zaterdag 22 december om 15.00 uur de expositie openen tijdens de feestelijke homecoming.

Bij de opening van de vorige 'Coming Home for Christmas' daagde burgemeester Gresel van Heerlen kunstencentrum Signe uit om nog meer verloren zonen en dochters op te sporen en een tentoonstelling met hen te maken...

Aan deze 'coming home' werken mee Victor Bergen Henegouwen, Jeroen Bisscheroux, Suzan Drummen, Lilian Eliëns, Erik Franssen, Joost van Haaften, Robert Lambermont, Stan Lewkowicz, Nathalie Pijls en XY Dumb-office. De tentoonstelling laat een uitgebalanceerde samensmelting van een zo divers mogelijk palet aan disciplines zien uit Amsterdam, Berlijn, Marseille en Geulle.

Overweldigend zijn de bonte vloerinstallatie van Suzan Drummen en een reusachtige foto van Erik Franssen. Ook Victor Bergen Henegouwen, die Ayaan Hirsi Ali fotografeerde met een volendammer hoed, en Jeroen Bisscheroux, bekend van zijn recente werk 'God en gas' - een tankstation dat tegelijkertijd dient als bidplaats -, zijn met werk vertegenwoordigd. Naast de geschilderde vrouwen van Nathalie Pijls en Lilian Eliëns hangt werk van illustrator / striptekenaar Berend Vonk en pianist / beeldhouwer Robert Lambermont.

Op vrijdag 21 december om 20.00 uur zijn in het kader van de tentoonstelling een aantal schrijvers te gast tijdens de 'Coming Home Writersnight'. Ook zij zijn uit Heerlen en omstreken afkomstig en inmiddels elders woonachtig en werkzaam: Ruud van Megen, Paul Janssen en Jo Willems zullen voorlezen uit eigen werk; over emigratie, thuiskomen of wegblijven. Japayork zal voor een muzikaal entr'acte zorgen. De presentatie van deze avond is in handen van Leon Biessen.

Met financiële medewerking van Huis voor de Kunsten Limburg.
Met dank aan galerie Maria Chailloux (Lilian Eliëns).

http://home.tiscali.nl/suzandrummen
www.bergen-henegouwen.com
www.erikfranssen.com
www.robertlambermont.nl
www.bisscheroux-voet.nl
www.japayork.com

 

Coming Home Writersnight

Op vrijdag 21 december om 20.00 uur is het dan 'Coming Home Writersnight'.

Ruud van Megen, Paul Janssen en Jo Willems, auteurs respectievelijk afkomstig uit Heerlen, Hoensbroek en Kerkrade, lezen voor uit eigen werk. in de bijlage vind je informatie over deze drie auteurs.Muzikale entre´acte: Japayork (zie ook: www.japayork.com)

Presentatie: Leon Biessen
Toegang is gratis!

Als ik in deze tijd 's avonds en 's nachts over straat loop, ril ik als een bezetene van de koude en komt de beving van mijn lichaam naar buiten met de zeurende kreet: 'Waarom is het zo koud!? Waar is dit goed voor? Ik vind dit echt niet leuk, hoor!' Toch gebeurt het. En zodra ik thuis ben, pak ik een deken, beveilig mij met deze nieuwe huid en drink ik een kop warme chocomelk.

Ik ben thuis gekomen en wil slechts mijn ogen sluiten terwijl iemand voor mij een avonturistische wereld creëert waar ik niets hoef te doen, niets hoef te beslissen en toch ultiem vermaak heb!
In deze avond zullen schrijvers voordragen die ooit in Heerlen gewoond en gewerkt hebben en nu met de Kerst terugkeren naar hun 'roots' om, onder andere, ons te vermaken met een hoorspel uit de literaire wereld.
Het programma zal bedragen uit twee schrijvers: Ruud van Megen en Jo Willems, een dichter: Paul Janssen en de singer songwriter: Japayork voor wat muzikaal genot.

De Amsterdammer Ruud van Megen (oorspronkelijk Heerlenaar) is een tv-, theater- en is nu ook literatuurman. Hij heeft vele grote prijzen op zijn naam staan, zoals de Oscar voor beste buitenlandse film in 1998 voor Karakter, een Gouden Kalf voor Karakter in 1997, Gouden Kalf voor beste Nederlandse televisieserie voor Pleidooi in 1994 en ga zo maar door! Meer informatie vindt u in de bijlagen.

Dichter Paul Janssen is geboren in Hoensbroek en woont nu in Groningen. Hij dicht over kiwi's en mango's, maar ook over de grote zaken als liefde en oorlog. Een dichter van het vak!

Een andere theaterheer, Jo Willems, zal ook deze avond voordragen. Zijn nieuwe thuis is Groningen, voorheen woonde hij in Kerkrade. Hij is verantwoordelijk voor de twee duimen dikke debuutroman: Paladijnen in de sneeuw en zal, net als de andere kandidaten, terug naar huis komen.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Biografie Ruud van Megen

(Heerlen, 10 december 1959), toneel- en scenarioschrijver

Van Megen doorliep het gymnasium (Bernardinuscollege) en studeerde Nederlandse taal- en letterkunde in Utrecht en theaterwetenschappen in Amsterdam. Vanaf 1987 schrijft hij voor theater en televisie. De eerste regisseur die Van Megen's werk regisseerde was de latere politicus John Leerdam. Van Megen brak door toen Willem van de Sande Bakhuyzen zich over zijn werk ontfermde.

Hij regisseerde drie toneelstukken van Van Megen: De schrijver en de uitgever (1989), met Peter Blok, Har Smeets en Pierre Bokma; Uiteengaan in subgroepen (1991), met Guus Dam, Walter Crommelin en Carine Crutzen en De Egyptische schaatser (1998), met Sabri Saad El Hamus. De Egyptische schaatser werd ook bewerkt tot hoorspel, met Jacob Derwig in de hoofdrol, en belandde op de tweede plaats bij de Prix Europe in Berlijn.
In 2005 regisseerde Porgy Franssen Van Megen's tot nog toe laatste theaterwerk, "De redenaar", met Victor Löw in de hoofdrol.
Victor Löw ontving voor zijn rol een nominatie voor de Louis d'Or, de prijs voor de beste mannelijke hoofdrol van het jaar.
Vanaf 1991 is van Megen voor televisie en film gaan werken. Hij werkte o.a. mee aan de komedie In voor- en tegenspoed (VARA), met Rijk de Gooyer in de hoofdrol, aan Pleidooi (AVRO), de veelgeroemde advocatenserie, de voetbalcomedy All stars (VARA), Wet en waan (AVRO), Meiden van de Wit (Net 5), Parels en zwijnen (Talpa), en Keyzer & de Boer advocaten (KRO/NCRV). Bij de laatste serie was hij hoofdschrijver en scripteditor.

Verder heeft hij meegewerkt aan het scenario van Karakter van Mike van Diem, de film die in 1998 een Oscar won.
Momenteel werkt hij aan een boek voor de Arbeiderspers, aan een film voor producent San Fu Maltha (van Zwartboek), aan de verfilming van De redenaar en aan een nieuw toneelstuk. Natuurlijk niet tegelijkertijd, maar één voor één.

Prijzen:
- Oscar voor beste buitenlandse film in 1998 voor Karakter
- Nipkowschijf voor beste Nederlandse televisieprogramma 1993 voor Pleidooi
- Gouden Kalf voor beste Nederlandse film 1997 voor Karakter
- Het Nederlandse volk koos "Karakter" als op twee na beste film van de 20e eeuw. Vóór "Karakter" eindigden alleen Turks fruit en Soldaat van Oranje
- Gouden Kalf voor beste Nederlandse televisieserie voor Pleidooi in 1994
- 2e Plaats Prix Europa in Berlijn voor de radiobewerking van "De Egyptische schaatser" in 1999, zeg maar op één na beste hoorspel van Europa
- 25000 Euro prijzengeld voor De Egyptische schaatser bij een theaterfestival in Theater Bellevue Amsterdam in 1995 waarbij nieuwe toneelstukken werden onderscheiden
- Gouden Beeld voor All stars in 2002 voor beste Nederlandse comedyserie
- Emmy Award in New York voor beste buitenlandse dramaserie voor All stars in 2001
- de Hoofdprijs van BNN in 2003 voor Meiden van de Wit als beste Nederlandse dramaserie
- Bedenker en hoofdschrijver van Keyzer & de Boer Advocaten in 2004/2005 voor de AVRO
- Op 21 December 2007 gaat in het Theater aan het Vrijthof in Maastricht mijn bewerking van "Les Parapluies de Cherbourg" uit 1964 als Kerstvoorstelling van de stad in première. De uitvoering is van Opera Zuid
- Nominatie voor de Louis d'Or voor beste acteerprestatie 2005 in de Nederlandse theaters voor Victor Löw in zijn vertolking van De redenaar
- Schitterende kritieken op de De redenaar en De Egyptische schaatser. In HP/De Tijd stond de volgende kritiek op De Egyptische schaatser:

Kritiek Annemarie Oster (HP/De Tijd, 23-1-1998):
"In '95 was ik in de catacomben van theater Bellevue waar iedere herfst gedurende een paar weekenden theaterfijnproevers Het festival van het Ongespeelde Stuk besnuffelen. Daar hoorde ik Hans Dagelet de monoloog voor het eerst lezen. (...) ... dankzij zijn ingetogen tekstbehandeling met die altijd wat desolate, franjeloze intonatie, trof de acteur niet alleen precies de juiste toon, maar raakte hij gek genoeg ook de juiste snaar.

Door zijn afstandelijke benadering werd de toehoorder meegetrokken in de gedachtendraaikolk van de hoofdpersoon. Je kroop in het hoofd van die intelligente, gevoelige, doodeenzame, ten slotte echt dode maar monomaan doorpratende allochtoon, zat, lag naast hem in die koude, naargeestige huurkamer van woningbouwvereniging Het Dakje. Je leed mee onder zijn harteloze buren, hoorde via zijn telefoon de botte stem van de loodgieter die de verwarming niet wilde komen repareren, werd, toen deze toch kwam en zijn as op de vloerbedekking liet vallen, 'per ongeluk' even agressief als deze Hakim al-Djiba. Zoals wanneer vroeger op school op een regenachtige middag de voorlezende meester je meevoerde naar verre landen waar kinderen uit andere culturen leed werd berokkend. Van dezelfde leeftijd als zij en ook maar op deze aarde gekwakt, werd je van diepe, zij het kortstondige, deernis vervuld. Ik herinner me hoe ik na Dagelets lezing, opgetild door medemenselijkheid, over de Leidsekade zweefde. (...) ... Want dat is het mooie van het stuk: het taalgebruik van de hoofdpersoon is oververzorgd, even schrijnend genuanceerd als het idioom dat Kees van Kooten ooit bezigde in zijn parodie op die Turk die beter Nederlandse sprak dan de patroniserend brabbelende groenteman. (...) De Egyptische schaatser - prachtig, zo'n intrigerende contradictie meteen in de titel. (...)

Zelden werd het allochtonenprobleem genuanceerder belicht dan in deze monoloog-van-binnen-uit. Ook omdat ik me niet meer precies kon herinneren waarom ik twee jaar geleden na het horen van Dagelets lezing het gevoel kreeg de hele mensheid, mijzelf incluis, te doorgronden, heb ik het stuk vannacht in één adem uitgelezen. Het zit hem in het slot."


En op De redenaar, een bloemlezing:
Kritieken:
* NRC Handelsblad (Anneriek de Jong, Kester Freriks): 'Schitterende tekst..., 'weergaloze tirade tegen de vervlakking van onze cultuur...', 'Wonderlijk verhaal...', Victor Löw bij de beste vijf mannelijke hoofdrollen van het theaterseizoen.
* Volkskrant (Marian Buijs): 'Magistraal... Na afloop heb je het gevoel naar minstens vijf acteurs te hebben gekeken.'
* Algemeen Dagblad: ...'bizar ingenieuze tekst...'
* Dagblad van het Noorden: 'Wie zijn genie slechts kan verkopen als curiositeit en als estheet miskend wordt, die komt onverbiddelijk in conflict met de wereld en met zichzelf. In deze solovoorstelling geeft Victor Löw niet alleen een statement over de debilisering van onze cultuur, maar ook een vermakelijk, soms ontroerend beeld van een contactgestoorde geniale gek die tenslotte, in zijn eentje, de troost van de schoonheid mag ervaren. Een prachtige tekst. Diaogen om van te smullen. Victor Löw neemt je compleet mee in dat waanzinnige verhaal van Ruud van Megen. Anderhalf uur luister- en kijkgenot, tussen verbazing, bewondering, medelijden en afgrijzen.'

* En een recensie uit Limburg:
"Victor Löw, gedreven door passie, 43 is hij nu en in het bezit van de belangrijkste Nederlandse toneel- en filmprijzen. Misschien is het wel omdat hij in de meest uiteenlopende films opdook, dat ik hem als acteur niet meer zo hoog had zitten. Hij werd een allesdoener, een schnabbelaar, iemand die zijn talent zelfs in soapseries verkwanselde. En dat is toch wel het laatste wat je als gerespecteerd acteur hoort te doen. Dat is je ziel aan de duivel verkopen. Dacht ik. Maar maandagavond heeft acteur Victor Löw mijn laatdunkende mening voor eens en voor altijd gelogenstraft.
In Theater De Garage in Venlo kluistert hij met zijn indrukwekkende spel het publiek anderhalf uur lang vast aan de stoel. Hij speelt een ambtenaar die geobsedeerd is door het uit het hoofd leren van historische toespraken. Zijn werkgever stuurt hem met ziekteverlof en zijn vrouw stuurt hem naar het Leidseplein om de uitkomst van zijn geploeter aan het volk te verkondigen.

Via via belandt hij in de praatshows van Barend en van Dorp en wordt daarmee een bekende Nederlander. Maar dat gaat wel ten koste van de authenticiteit van de redevoeringen, want die moet hij inkorten tot minder dan vijf minuten. Zo leidt zijn eerzucht tot een culturele verschraling van zijn bagage, waardoor hij geestelijk in de knoop raakt. Uiteindelijk vindt hij zichzelf nog slechts een man die hard op de trommel heeft geslagen om zijn eigen leegheid niet te horen. Wanneer hij het glas water, waaraan hij tijdens zijn vertelling af en toe nipt, volledig leegdrinkt, weten we dat hij de kelk van zijn lijden leeggedronken heeft en tot inzicht is gekomen. Dat hij alles gezegd heeft wat gezegd moest worden. De rest is stilte.
En in die stilte spreekt zijn goeroe, de Amerikaanse architect Frank Lloyd Wright hem toe met de woorden die hij zo nodig heeft: "Jij hebt de mensen plezier geschonken en dat is het mooiste wat er is. Jouw talent, passie en inspiratie zijn belangrijk voor het scheppen van schoonheid. En het geheim van al je werk is: magie."

Woorden die ook van toepassing zijn op de formidabele prestatie die Victor Löw met deze toneelsolo levert. Dit is theater als topsport. Met de snelheid van een TGV raast hij als een gedrevene door de tekst, behekst door de woorden, voortgestuwd door zijn passie. Hij springt onvermoeibaar van het ene personage in het andere met een energie die door de waanzin op de hielen wordt gezeten. In elke zweetdruppel (en dat zijn er hier veel) spat de noodzaak er vanaf. Dit is theater waarvan de betovering pas wordt verbroken nadat het applaus al lang is weggeëbd."

- Gouden Beeld voor All stars in 2002 voor beste Nederlandse comedyserie
- Emmy Award in New York voor beste buitenlandse dramaserie voor All stars in 2001
- de Hoofdprijs van BNN in 2003 voor Meiden van de Wit als beste Nederlandse dramaserie
- Bedenker en hoofdschrijver van Keyzer & de Boer Advocaten in 2004/2005 voor de AVRO
- Op 21 December 2007 gaat in het Theater aan het Vrijthof in Maastricht mijn bewerking van "Les Parapluies de Cherbourg" uit 1964 als Kerstvoorstelling van de stad in première. De uitvoering is van Opera Zuid
- Ik werk momenteel aan een boek voor de Arbeiderspers, aan een film voor producent San Fu Maltha ( van Zwartboek), aan de verfilming van De redenaar, en aan een nieuw toneelstuk. Natuurlijk niet tegelijkertijd, maar één voor één

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Biografie Jo Willems

Jo Willems is geboren in Kerkrade, 1954. Hij beëindigde zijn studie geschiedenis (Russisch liberalisme in de 19de eeuw) aan de universiteit Groningen in 1986; verder studeerde hij economie, amerikanistiek (Amsterdam) en Russisch (Moskou). Na zijn studie theologie (1974-1977) - wat in die tijd een valse start leek -, werkte hij in Sri Lanka, Duitsland en Oostenrijk (tot 1980) op het terrein van ontwikkelingssamenwerking als coördinator van educatieve reizen.

In 1987 startte hij als concert- en festivalorganisator, voornamelijk op het gebied van jazz en geïmproviseerde muziek. In datzelfde jaar was hij medeoprichter van de Zomer Jazzfietstoer, een van de meest uitgelezen festivals in Europa op het gebied van moderne jazz en improvisatie.
Sinds 1992 werkt hij als onafhankelijk producent. Om zijn grote, moderne muziektheater- en operaproducties te kunnen realiseren richtte hij in 1995 Stichting Aa op. In datzelfde jaar ontving hij de Wessel Gansfoortprijs van de provincie Groningen.

Belangrijkste feiten op het gebied van muziek en muziektheater:Ontstaan in grote nood, 1995 (opera; muziek Gerard Ammerlaan, tekst: Jo Willems); schouwburgproductie; concertante opnames KRO;
Van alle tijden - van alle streken, 1998 (muziek Gerard Ammerlaan, Boudewijn Buckinx, België, en Jacob ter Veldhuis; tekst: Jo Willems); locatieproject; concertante opnames NPS;
De Satansfles, 2002, een modern melodrama (muziek: Gerard Ammerlaan, tekst: Jo Willems);
Stundenlang, eine Alzheimerdreivierteltaktoper, 2004; geproduceerd voor het 6-Tage-Operfestival in Düsseldorf (muziek Gerard Ammerlaan, tekst: Jo Willems). Stundenlang speelde verder in Wuppertal en het Noorderzonfestival van Groningen. Een reprise vond plaats in maart 2006 in Amsterdam, Den Haag en Castricum.
Voor hetzelfde 6-Tage-Operfestival schreef hij het libretto voor Das Geigenmal der Armada von Duldgedalzen, 2004 in Tarrenz, Oostenrijk (muziek Thomas Dészy);

In 2003 werkte hij samen met Kenneth Tharpe, Lore Lixenberg en Bent Sørensen als een van de workshopleiders in het internationale operaworkshopfestival Disturbances aan het Koninklijk Theater in Kopenhagen.

Jo Willems heeft songteksten geschreven voor Boy Edgar Prijs winnaar Alan Laurillard en Gerard Ammerlaans Third Stream - First Love (songcyclus voor Lucia Meeuwsen; verkrijgbaar op CD) en Erwartung (songcyclus voor Irene Maessen).
Verder schreef hij een videodrama, Mazeltjes Droom (1998) en de monoloog Het Gouden Kalf (2006).
Hij produceerde een videodocumentaire over vrijwilligerswerk, Onbetaalbaar (2001).
Voor 2008 werkt hij vanuit de stichting Aa aan een groot muziektheaterproject op locatie, De Vliegende Hollander van Appingedam.

Fragment uit Paladijnen in de sneeuw
Flaptekst:
"Meteen daarop zag ik mezelf voorovergebogen staan, als een bultenaar omhoog schelend naar dat afgrijselijke tapijt. Afgrijselijk? Natuurlijk. Ik was door het oog van de naald gekropen. Tenminste wanneer Ozzeturk de waarheid had gesproken. Het tapijt had zijn tijd gehad. Dat ik daar zat en mijn oren vol angst voor de dood dichtstopte, het was een teken dat ze me in de gaten hielden. Ze wisten altijd en overal wie je was, waar je was en wat je uitspookte."

Meesterlijke roman over de klauwen van het noodlot.
Calcutta, de anus mundi, eind jaren tachtig van de vorige eeuw. De naamloze verteller van het verhaal, een ex-drugsdealer, nu belegger en adviseur in allerhande malafide praktijken, onderneemt een melodramatische zelfmoordpoging. Hij wordt gered door de dikke taxichauffeur Anindo.
Vanaf dat moment neemt Anindo de regie over het leven van de verteller en reist met hem mee terug naar Europa. Daar beginnen ze samen met Tariq - een liefdesliederen zingende Pakistaan - en Bukje - een licht autistische boekhoudster die kranten leest van een jaar oud - een handel in vliegende tapijten.
Langzaam maar zeker blijkt het wonderlijke gezelschap, inmiddels uitgebreid met de peepshowuitbater Dikke Dinsdag, onderdeel te zijn van een nietsontziende maffiafamilie. Het mysterieuze tapijt 'Paladijnen in de sneeuw' is de onheilspellende verzinnebeelding van de alom aanwezige dreiging waaronder alle personages in dit milieu van georganiseerde criminaliteit en moderne horigheid gebukt gaan. Ontsnappen uit deze wereld waarin liefde en geluk een illusie zijn, is onmogelijk. Of toch niet?
Paladijnen in de sneeuw is niet alleen een duister en bizar verhaal over misdaad en geweld, het is bovenal een wervelende roman die met zijn uitbundige, flamboyante stijl de lezer overrompelt en ademloos achterlaat.

Voor meer informatie kijk op http://www.jowillems.web-log.nl/

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Biografie Paul Janssen


Paulus Augustinus Jacobus Maria Janssen, beter bekend als Paul Janssen, werd geboren te Hoensbroek op 13 december 1960. Het voormalige mijnstadje Hoensbroek in Zuid-Limburg ligt thans in de gemeente Heerlen. Bezoek er vooral Kasteel Hoensbroek, gelegen tegenover de Droomvijver; is het grootste kasteel tussen Maas en Waal. Het kasteel bevat een kerker, een spook, een pesttoren en een geheime kamer; Bertus Aafjes woonde er geruime tijd.
Enfin, Paul Janssen studeerde Engelse taal- en letterkunde in Groningen en Manchester. Hij schrijft gedichten over kiwi's en mango's, verliefdheid en oorlog, obers en hoeden. Ook danst Janssen, en wel de tango.

Gedichten verschenen in Ruben van Goghs bloemlezing Sprong naar de sterren (Kwadraat 1999) en in de Groningse bloemlezing Het Hogere Noorden (Passage 1997). Verder verscheen werk in de literaire tijdschriften 'Vrijstaat Austerlitz' ('98) en 'Schrijver en Caravan' ('99) en in een aantal dagbladen.

Hij treedt regelmatig op in de stad Groningen en elders, en was inmiddels te beluisteren op de VPRO radioprogramma Music Hall, De Avonden (februari 2000). Hij debuteert in 2004 met Instructies voor een ober in de Windroosreeks van Uitgeverij Holland.

Meer over Paul Janssen op: http://www.poeziemarathon.nl/dichters/janssenpaul.html
Raadpleeg ook www.google.com voor meer over Paul Janssen.

'Op het plateau'

Druk doend mensje
werpt zo lang schaduwen voor zich uit
dat hij verraaft
en opwaarts neigt, vliegt misschien
als een frisbee,
maar tenslotte toch geen engel.
Toch is dit landschap troost
zo onbegaan als het is
met mensen,
zo bezaaid als het is
met bekeutelde stenen
dat je er vanzelf een stuk
schaapachtiger wordt:
was dit het
dan?

© Paul Janssen, 2001 





> terug naar boven


Foto's opening


Foto's expositie